.

...นกดวงจันทร์...

.

มันซุกตัวหลบแสงอาทิตย์เวลากลางวัน

แม้แต่ขนบางบนปีกก็พยายามไม่ให้ไหวติง

เพื่อออมเรี่ยวแรงไว้ออกบินในยามค่ำคืน

บ่ายหน้าตรงเข้าสู่ดวงจันทร์

หวังไว้ว่าสักวันจะบรรลุถึงแสงนวลนั้น

วันแล้ววันเล่า...

.

ดวงจันทร์สว่างไสวกลางฟ้า

เป็นความฝัน...เป็นความหวัง...เป็นความสวยงาม...

.

ทว่าระหว่างทางจากขอบฟ้าโลกถึงดวงจันทร์คือความว่างเปล่า

.

นกดวงจันทร์บินไปตามสัญชาตญาณเรียกร้อง

เหมือนนกเป็ดน้ำที่บินข้ามมหาสมุทรกลับบ้าน

สิ่งที่แตกต่างกันคือ นกดวงจันทร์บินโดดเดี่ยว ไม่ได้บินเป็นฝูง

มันรู้สึกเหน็บหนาวเมื่อบินมาไกลมากแล้ว

สิ่งรอบข้างที่คุ้นเคยแปรเปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ

.

กลายเป็นบางสิ่งซึ่งไม่รู้จัก...

.

ยิ่งไปกว่านั้น หนทางข้างหน้าไม่รู้ว่าไกลอีกเพียงไหน

ไม่รู้ว่าจะได้พบสิ่งใดอีกบ้าง

ปีกของมันเริ่มหนักและใจของมันเริ่มล้า...

.

สิ่งแช่มชื่นเพียงอย่างเดียวคือ

กายมันอาบแสงจันทร์ซึ่งส่องลงมาตลอดคืนยาวนาน

และมันได้บินทวนแสงจันทร์ไปอย่างมีความสุข...

.

จากบทนำของ "นกดวงจันทร์" นวนิยายขนาดสั้น
โดย อภิชาติ เพชรลีลา

๗๓๗